هنوز هم کسانی پیدا می‌شوند که با آن‌ها که هستی، جهان جورِ دیگری است. اَمنی با آن‌ها انگار. سلامشان سالم است و سلامت. برای یک احوال‌پرسیِ ساده تقاص‌ پس‌نمی‌دهی. با پرسیدنِ حالشان - آن‌هم از روی عادت- زیرِ آوارِ افسردگی‌های روشن‌فکرانه‌شان گیر‌نمی‌افتی. با این کسان که گپ‌می‌زنی، احساس‌می‌کنی محترمی. چون محترم‌اند. رو‌به‌روی این آدم‌ها کم‌کم به‌یاد‌می‌آوری که انسانی و شاید هم اشرفِ مخلوقات. از حمله ودفاع و جنگ و گریز خبرِ خاصی نیست. دشنه و سِپَرت را - اگر اهلش باشی- می‌توانی وا‌بگذاری و با دهانِ غیرِمسلح حرف‌بزنی. فارغ‌اند از هنرهای یگانه‌ای که "نزدِ ایرانیان است و بس". تکلیفِ تکلّف‌شان روشن است، اگر داشته باشند. می‌فهمی که کِی تعارف‌می‌کنند و کِی نه. می‌فهمانندت یعنی. با این کسان، هر آنچه هست دیالوگ است و حسِ حضورِ یک چیزِ دورِ قدیمیِ از‌یاد‌رفته. چیزی به‌نامِ فهم. این کسان اما ساده‌اند. یعنی از چیزی که می‌گویند منظور دیگری ندارند. ساده‌اند و از هوشِ ابلهانۀ پر‌پیچ‌و‌خمِ وطنی بی‌بهره. آنقدر ساده که پیش از بسیجِ قوا برای پاتَک‌زدن به توطئۀ دشمنِ فرضی، کاری می‌کنند‌ غیرِ منطقِ وطنی: سعی می‌کنند بفهمندت، و اگر موافقت نبودند حسابشان را جدا کنند، همین! همین صداقت است که اَمنَت می‌کند اگر بفهمی‌شان. این کسان با من‌و‌تو اگر‌چه در صلح‌اند، جنگ‌جویان حقیقی اما همین‌هایند.

......................................................................................................................................

بیژن صیفوری/ مجلۀ تندیس شماره 211